Op een dag was ik met mijn hond en vriendin aan het wandelen achteraan de weide waar onze paarden stonden. Het was een mooie dag, op een mooie plek en we waren volop in gesprek, waardoor ik niet aan het opletten was. Ik keek niet naar wat mijn hond aan het doen was. Ik moet haar ook meestal niet in het oog houden. Nikky heeft de neiging flink te doen wat er van haar verwacht wordt en houdt zich meestal aan de regels. Maar ja, de mensenwereld is zelfs voor een slimme hond flink verwarrend.
Terwijl wij druk in gesprek waren, is Nikky onder de brug doorgelopen van de stroom waarnaast we wandelden en kwam zij aan de andere kant van de straat uit, waar wij dus naar op weg waren. Ik had niet gezien dat ze te ver vooruit liep en ze aan de verkeerde kant van de straat stond. Ik begon haar te roepen, omdat ik haar niet zag, maar had niet door dat ze de straat moest oversteken om tot bij mij te komen. Tot ik haar kopje zag verschijnen achter de auto’s.
Ik riep nog, wacht, maar het was te laat. Nikky stak de straat over met auto’s die aan beide kanten van de straat reden. Ver kwam ze niet. Ze werd ogenblikkelijk gegrepen en terug op de kant geslingerd. Mijn wereld stond stil. Alles vertraagde en leek tot stilstand te komen. Ik zag Nikky door de lucht vliegen en in slow motion op de grond vallen. Ze bewoog niet meer.
Mijn wereld stond nu echt volledig stil.
Mijn hele systeem blokkeerde en ik verstijfde. Toen werd ik plots helder, keerde ik terug naar mijn lichaam en voelde ik wat ik nodig had. Ik moest de schok van de situatie eruit gooien. Mijn hele systeem zei dat deze schok niet mocht vast blijven zitten en de energie ervan in beweging moest blijven. Ik begon te lopen. En ik begon te schreeuwen. Ik schreeuwde al mijn afschuw uit. Al mijn wanhoop. Al mijn liefde. De hele schok schreeuwde ik eruit met het woord: nee! Ik braakte al mijn angst, pijn en wanhoop uit in dat ene woordje. Braken klopt als woord helemaal ook want het voelde alsof ik ging overgeven van de misselijkheid. Ik liep al roepend naar de straat. Neen. NEEEEEEEEN.
Toen ik de straat was overgestoken, alle auto’s waren gestopt. Denk ik. Was ik kalm. Ik had mijn gronding gevonden. Ik kon in alle rust de situatie observeren en inschatten. Nikky ademde nog. Ik kon haar energie voelen stromen. Ze keek naar mij. Ik wist dat het goed ging komen. We kregen hulp van een koppel dat voorbij reed en van mijn vriendin om naar de dierenkliniek te geraken.
Er volgde nog een best pittig herstel. Waarbij een andere vriendin hielp om haar energetisch bij te staan. Nikky was helemaal door elkaar gerammeld en haar organen waren verschoven, dus ze heeft wel een week in de kliniek gelegen. Toch is ze helemaal hersteld. De dierenarts bij aankomst in de kliniek kon niet geloven hoe kalm ik was. Ik had mijn schok eruit gegooid en had mijn gronding vast. Ik kon aanwezig blijven en kalm. Zodat ik Nikky de beste kansen gaf om ook haar gronding te vinden en haar zelfherstel de best mogelijke kans te geven.
Ik kan mezelf alleen gelukkig prijzen dat ik mijn gronding zo snel gevonden heb. Gevolgd wat ik nodig had om mezelf te hervinden. De paniek was helemaal verdwenen. Nikky en ik hebben nog steeds tijd samen.
Natuurlijk ook dankzij mijn vriendin, het vriendelijke koppel, mijn energetische vriendin en het hele team van de kliniek.
Ze vonden het trouwens best verdrietig toen Nikky naar huis mocht. Ze had alweer iedereen gecharmeerd.
