Onlangs voelde ik mijn keel branden. Niet zo’n lastig gevoel dat je krijgt indien je teveel gegeten hebt en je maag opspeelt. Maar brandende pijn, een schurend gevoel en aanhoudend, dan weet ik ondertussen wel wat het zal betekenen. Het besef drong helemaal door en ogenblikkelijk voelde ik angst door me heen stromen. Ik wilde heel snel mijn ‘zwakte’ verbergen. Niemand mag weten dat ik ziek ben, dit moet stilgehouden worden, zo gedroeg ik me.  Ik wist, dit is een rare reactie, dit is een stap terug naar overlevingsmodus. Hoe interessant. Dus ik nam mijn stappenplan erbij.

Vertragen is de eerste stap. Ik weet het, maar zin heb ik er niet in. Liever zou ik willen doen alsof er niets is, verstoppen voor iedereen wat er aan de hand is en mijn ‘zwakheid’ negeren. Maar ik weet dat ik het niet zal kunnen negeren, het zal nog erger worden en eindigen in snot, hoesten en een hoofd dat niet meer helder is. Ik sta stil bij mezelf. Waarom vind ik het eigenlijk zo erg om ziek te zijn? Waarom moet ik in paniek schieten en doen alsof er niets aan de hand is? Vreemde reactie, nu ik erbij stilsta. Wat heb ik hieraan? Zal het me beter helpen genezen?

Check je lichaam want ja ofwel geef ik mijn lichaam, dat vecht met een virus, rust, liefde en steun. Ofwel zet ik mezelf in overlevingsmodus: start ik met malen, creëer ik hoge eisen, zoek ik paniekerig een uitweg. Ofwel neem ik de tijd de inadem-oefening te doen. Ik adem mijn keelpijn in en liefde uit. Ik adem mijn keelpijn in en liefde uit. Ik adem mijn keelpijn in. Voel hem goed en adem liefde uit. Zo probeer ik een tiental keer verder te gaan. De keelpijn verminderd. Mijn zenuwstelsel weet dat ik het geregistreerd heb. Mijn zenuwstelsel begint wat te ontspannen.

Onderzoek je gedachten is mijn volgende stap. Wat denk ik over ziek zijn? Welke filter in mijn hoofd ziet ziek zijn als fout? Het lijkt wel of ik mezelf beschuldig van ziek zijn, alsof ik gefaald ben in iets. Gefaald in sterk zijn of in gezond zijn of in doorgaan? Ik weet het niet goed. Misschien een beetje van alles. Wat raar dat ik mezelf vind falen als ik ziek ben. Alsof ik me schuldig of beschaamd moet voelen voor iets wat ik niet eens zelf in de hand heb. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Wat grappig eigenlijk hoe mijn hoofd werkt. Mijn gedachten laten ogenblikkelijk hun hypnotiserend effect los. Ik voel me vrolijker en sterker terug.

Ga na of dit bij je past, het gaat niet over mijn talent of levensthema dit keer maar is de gewoonte die ik aanneem wel passend? Heb ik daar iets aan? Of kan ik iets doen dat beter is? Duidelijk is het beter om toe te geven wat ik heb en daar actie voor te ondernemen. Ik zeg tegen mijn afspraken vandaag dat ik verkouden aan het worden ben. Ze reageren allemaal lief. Dit is echt wel veel aangenamer en authentieker om zo aan te pakken.

Luister naar je gevoelens, ik voel twee dingen angst dat mensen me gaan afkeuren en schaamte omdat ik niet heb kunnen vermijden ziek te worden. Ja, het is uiteindelijk vooral schaamte. Schaamte dat ik me niet aanpas en flink verder werk. Dat ik niet doe alsof ik onfeilbaar ben en doorga.  Het zal niet lukken, dus voel ik schaamte. Er wordt van mij verwacht dat ik me aanpas en me houdt aan wat ik moet doen, namelijk werken, doorgaan en niet stoppen en ziek zijn. De schaamte verdwijnt als ik de absurditeit ervan inzie. Ik hoef me toch eigenlijk helemaal niet te schamen.

Onderzoek je emotie, tja, de emoties zijn vooral angst en schaamte, maar de angst is angst voor schaamte. In dit geval is het onterecht, het is een gevolg van de gedachten en de filter die ik op deze situatie plaats. Als ik de filter en zijn effect zie, is het gevoel weg en voel ik eerder verbinding en zorg voor mezelf.

Het is een klein voorbeeldje vandaag over hoe deze vragen je van een lastig parket naar een ontspannen en liefdevolle houding terug proberen brengen. Nu voel ik me sterker, meer begrepen, minder eenzaam en vol dankbaarheid. In plaats van angstig, schuldig en gespannen. Ben zo blij dat ik nu weet hoe ik terug naar gelukkige gevoelens kan, zonder al die oude verwarring. Zonder dagenlang piekeren. Zonder vastdraaien en teleurgesteld zijn in mezelf en na een tijd ook in anderen, omdat ze me niet begrijpen of helpen. Mijn leven is helemaal anders nu ik gebruik maak van deze tool.