Onlangs kwam ik een uitspraak tegen die me diep raakte: de pijn van afkeurende woorden wordt door je lichaam hetzelfde geregistreerd als fysieke pijn. Dus je hersenen registreren deze pijn als gevaarlijk, reageren erop alsof bedreigd wordt en vertonen dezelfde acties waarbij je in veiligheid gebracht moet worden en ervaren zelfs dezelfde emotionele ontreddering.

Dat betekent ook nog eens dat je lichaam niet het onderscheid kan maken tussen angst voor afkeur en angst voor fysieke pijn. Want ze worden beide hetzelfde geregistreerd. Onlogisch is dat eigenlijk niet als je naar je eigen ervaring kijkt.

Want wat gebeurt er met jou als iemand:

• Je zegt dat wat je gemaakt hebt totaal fout is en je er niets van gebakken hebt?
• Je zegt dat een lelijk lichaamsdeel hebt of lelijk bent in zijn geheel?
• Je zegt dat je brein niet goed werkt?
• Je vraagt of je wel normaal bent?
• Je zegt dat je gefaald hebt?
• Je mening totaal afkeurt en belachelijk vindt?
• Je ontslaat ter plekke?
• Je te gevoelig vindt?
• Je het gevoel geeft dat je een slecht mens bent?
• Je het gevoel geeft dat je niet goed genoeg bent?

Ga eens even terug naar een moment dat dat je overkwam. Wat gebeurt er dan met je? Leek het net alsof je dood ging? Niet echt dood natuurlijk, maar leek het alsóf je dood ging? Alsof je hele wereld verging en je helemaal alleen achterbleef? Leek het heel even alsof je wereld instortte? Of was het zelfs niet maar heel even? Heb je er uren, dagen, weken mee gezeten?

Ja, zo ellendig voel je je lichamelijk en mentaal als je het gevoel hebt dat je geen liefde waard bent. Dat je er op 1 of andere manier niet bij hoort. Dat je niet de moeite bent. Dat er iets mis is met je.

Het verklaart veel over de slechte momenten in je leven omdat je lichaam je vertelt dat je in gevaar bent. Dat je niet kan rusten. Niet kan slapen. Niet kan eten. Niet kan overleven op deze manier. Dat je super snel en direct een manier moet vinden om van deze pijn af te geraken. En hoe doe jij dat dan? Van de pijn van afkeur afgeraken?

Meeste mensen proberen de mening van anderen te veranderen. Of werken heel hard om de buitenwereld te overtuigen van hun waarde. Of leggen hun hele focus op de goedkeuring van hun omgeving.

Nu je er even bij stilstaat: Werkt dat eigenlijk zo goed? Geeft je dat een veilig gevoel? Lukt het ook?

Wat zou dan de omgekeerde weg zijn?

Waarbij het eigenlijk begint het bij jezelf. Bij je zelfverbinding.

Ben jij mild voor jezelf? Ook als anderen dat niet zijn? Ben jij steunend? Erkennend? Luisterbereid? Help jij jezelf te genezen van je emotionele wonde door bij die wonde te blijven en ze te doorleven?

Goed zo, dan ben ik blij voor je.

En anders: begin vandaag dan snel. Maakt tijd om mild en steunend voor jezelf te zijn (en morgen trouwens ook!). Nu dan. Neem je dagboek en start.

Weet je niet hoe? Dan vind je overal op deze site en mijn boeken tools hiervoor.